Pandinus ugandaensis (Kovarik, 2011)

Pandinus ugandaensis - by ScorpionWorld.1Pandinus ugandaensis - by ScorpionWorld.2Pandinus ugandaensis - by sskinPandinus ugandaensis - by sskin.2
Więcej szczegółowych zdjęć. Thanks to Leonard Georg for this contribution.


Występowanie: Uganda - rejon Kaabong.

Środowisko naturalne: Podobne do blisko spokrewnionego P. imperator, a więc wilgotne oraz ciepłe. Znaczną część czasu spędzają w wykopanych przez siebie norkach, do czego podstawą mogą być płaskie kamienie.

Wielkość: 9-11 cm.

Wygląd: Karapaks, mesosoma, metasoma oraz femur i patella pedipalpów są jednolicie czerwono-czarne. Jedynie nogi, telson oraz chele są czerwono-brązowe. Palce cheli całkowicie czarne. Karapaks nie posiada granulacji. Patella pedipalpów posiada 16 trichobothrii po zewnętrznej stronie, a 8 po dolnej.

Jad: Podejrzewać można, że podobnej siły jak inni przedstawiciele tego rodzaju. A więc bardzo słabej mocy, powodujący jedynie lokalne i krótkotrwałe objawy.

Przebieg życia: ?


Warunki hodowlane


Terrarium: Dla dorosłego osobnika wystarczającą powierzchnią będzie 20x20 cm, para potrzebowała będzie nieco więcej miejsca, a więc 20x30 cm powinno być odpowiednie.

Temperatura: Optymalną temperaturą podczas dnia będzie 27-30°C, nocą kilkustopniowy spadek.

Wilgotność: 70-80%. Mimo, że stosunkowo dobrze znosi przesuszenia, wilgotność utrzymujemy na wysokim poziomie.

Podłoże: Włókno kokosowe. Warto zapewnić dość grubą warstwę, a na wierzchu umieścić płaski kamień, co posłuży jako podstawa do wykopania norki.

Rozpoznawanie płci: Dymorfizm płciowy nie jest wyraźnie zaznaczony na pedipalpach. Samce posiadają 13-14 zębów na pektynach, samice 10-11.

Rozmnażanie: ?

Uwagi:
  • Gatunek bardziej defensywny niż blisko spokrewniony P. imperator, lecz podobnie jak on, sporo czasu spędza pod ziemią.
  • Aby go hodować nie potrzebujemy żadnych dokumentów, nie jest zawarty w załącznikach CITES.
  • Pierwotnie zaimportowane zostały jako P. imperator, dopiero po pewnym czasie osobniki te opisano jako P. ugandaensis. Przybyły one do Europy w znacznych ilościach, wielu sprzedawców nadal sprzedaje je pod błędną nazwą. Tymczasową nazwą handlową były: Pandinus sp. Uganda czy Pandinus spec. Uganda

    Cechy wyróżniające ten gatunek od pozostałych Pandinus spp.:
    • Mniejsza ilość trichobothrii na dolnej stronie cheli - wynosi ona 8, podczas gdy inne gatunki posiadają 9-15.
    • Mniejsza ilość zębów na pektynach - 13-14 u samców, 10-11 u samic, podczas gdy inne gatunki posiadają 16-21 u samców, i co najmniej 15 u samic.
    • Różnice w stosunku długości do grubości poszczególnych segmentów metasomy. W przypadku IV segmentu stosunek ten wynosi więcej niż 2 u P. imperator, a 1,6-1,7 u P. ugandaensis.
Bibliografia:
  • Kovařík, F. 2011. A review of the subgenus Pandinus Thorell, 1876 with descriptions of two new species from Uganda and Ethiopia (Scorpiones: Scorpionidae). Euscorpius, 129: 1−18.